Er is een datum bekend voor het gesprek met de tegenpartij! En wel 18 oktober! Ik weet deze week of het ook door kan gaan op deze dag…vind het spannend!

Terug uit het ziekenhuis dus de revalidatie kan beginnen.

We gaan ons nu meer richten op de acceptatie, dus daarbij hoort dan de confrontatie, ik heb echt de confrontatie nodig wil ik leren accepteren.

Eerst ergo gehad, ze willen dus dat ik binnen het revalidatiecentrum gebruik ga maken van de rolstoel. Dus stappen met haar gemaakt om tot dit doel te komen. Dit zijn de stappen die gemaakt gaan worden:

29 sept reva arts gehad en mw. Ze hadden overleg gehad over hoe nu verder. Omdat mijn behandeling vast begint te lopen. Ik heb totaal geen acceptatie dus deze periode gaan we ons richten op acceptatie. daarbij hoort helaas ook dat ik binnen het revalidatiecentrum een rolstoel moet gaan gebruiken. een hele stap waar ik het eigenlijk niet zo mee eens ben, maar goed. Ergens diep van binnen zie ik het nut er ook wel van in. Anders blijf je het ook maar uitstellen. Al met al niet zo’n prettige afspraken gehad daar.

De opname gelukkig weer achter de rug, afgelopen donderdag 27 september ben ik s’avonds thuis gekomen. Om half 7 zat de laatste zak erin en toen naar huis naar huis!

De opname heb ik als vrij heftig ervaren. Niet zo zeer voor mn voet of enkel, maar meer omdat ik steeds aderontsteking kreeg en daardoor elke dag wel een nieuwe infuus moest en soms 2. Op den duur breekt dat dan zo op, heel je armen doen pijn, je weet dat als ze een nieuw infuus aanbrengen je de dag erop weer een nieuwe moet. Woensdagmiddag was er weer een nieuwe aangebracht, ik ging ervan uit dat het de laatste was….snachts werd ik wakker van pijn, arm dik, infuus weer ontstoken, heb nog geprobeerd mezelf af te leiden maar bleef de pijn voelen…dus snachts weer opnieuw geprikt…en dat was echt de laatste haha, gelukkig maar. Het resultaat was 2 rood/blauwe pijnelijke armen, het begin nu wat weg te trekken gelukkig.

Qua pijnscore, ging met een pijnscore van 10+++++ het ziekenhuis in, en met een 6.5 eruit. Voet ziet er stukken beter uit, enkel ook. Hoewel de enkel nu al weer flink dik begint te worden. Is het de mannitol die aansluit…of de rust? Dat is nu de belangrijkste vraag, dus het is nu momenteel gewoon afwachten hoe het de komende weken blijft gaan. 2 november moet ik terug komen bij de pijnarts voor controle.

Er komt nu een spannende tijd aan vind ik zelf, moet een keus gaan nemen of ik me laat opereren. Plaatje en schroefjes uit mijn enkel laat halen en de enkel laat vast zetten. Ik vind het zo’n moeilijke beslissing met zoveel tegenstrijdigheden. 1. Veroorzaakt het plaatje de pd? Wat me onwaarschijnelijk lijkt omdat het bij de schroef en de draad die er al uit zijn gehaald ook niet zo was, toen werd de pd door de operatie alleen maar erger. Maar toch moet ik dit meenemen in mn beslissing van mezelf. 2. Als ik de enkel vast laaat zetten, zou de pd dan minder worden, doordat mijn enkel minder prikkels krijg dus de pd ook…? 3. Zal door de operatie de pd alleen maar erger worden? Momenteel wordt ik ff gek van mijn eigen gedachtes hierover. Heb het bij reva arts neergelegd, volgende week met haar hier een gesprek over.

Het is allemaal snel gegaan. Vrijdag te horen gekregen dat ik weer zou worden opgenomen voor een mannitolinfuus. Na een uur belde het opname bureau al dat ik maandag al kan komen, voor een opname van 10 dagen….

Druk druk druk veel regelen, nu eindelijk ff wat rust…. morgen weer een drukke dag.

Ik hoop zo dat die opname wat gaat doen!!!

Dus voorlopig geen log van me….

Weer een dag van revalidatie, een lange ochtend. Het was best pittig al zeg ik hetzelf. Door gegaan over de acceptatie van…. het leven met… het is moeilijk te beschrijven wat ik dan hierbij voel als het hierover gaat. Ik wil er op deze web log dan ook niet al teveel over kwijt.

Wat belangrijk voor me is, is leren te relativeren. Er is nog zoveel wat ik nog kan, alleen zal het op een andere manier moeten, daarbij mezelf gaan neerleggen. En dat zal in het begin niet makkelijk zijn, en dat zullen grote stappen zijn…en hoge bergen. Voelde me verkrampt na dit gesprek….echt verkrampt. Alles deed pijn, rug, schouders, nek….

Daarna nog naar reva arts. Medicijnen zijn flink uitgebreid….moet er echt ff iets op verzinnen om het voor mezelf ook ff iets makkelijker te maken ook i v m het bestellen ervan….

Lijstje medicatie wat ik nu heb:

Tramadol 200mg Retard 2 x daags

Lyrica 300mg 2 x daags

Inhibin 100mg 2 x daags

Kentensin 20mg 2x daags

Carnitine drank 2 x 10ml

Vitamine c 500mg 1 x daags

Het is veel, teveel….en t lijkt alleen maar meer te worden….en wat doet t uiteindelijk..nog niet superveel…

Donderdag weer revalidatie, maar eerst s’ochtends naar de orthopeed, en vrijdag gesprek met anesthesist over eventuele opname….

Kramp kramp kramp en nog eens kramp…bijna een week lang dagelijks een paar uur kramp…Ik wordt er gek van, ik wil dat het ophoudt. Op revalidatie konden ze er niet veel mee…helaas… maandag weer naar revaarts en dan maar weer aankaarten…

Wat ik ook doe, de kramp gaat niet weg!!! Gisterenavond is het vrij goed gegaan…vannacht werd ik weer wakker van de kramp…. overdag de napijn van die nachtkramp en nu weer kramp…kan het woord kramp niet meer zien of horen….

Door het ongeluk mag ik geen auto meer rijden. Kan geen goede afwikkeling meer maken met mijn rechtervoet, heb er geen kracht meer in, en kan het eigenlijk niet meer aansturen.

Toen ik nog in dienst was van mijn vorige werkgever, en alles daar niet lekker liep. Heeft de tegenpartij een arbeidsdeskundige gestuurd. Zeer fijne en aardige man! Heeft bemiddeld bij mijn vorige werkgever waar hij kon. Maar uiteindelijk daar toch mijn ontslag gekregen. Na mijn ontslag heb ik een  reintergratie doorlopen, om te kijken wat mijn kwaliteiten zijn en ik echt wil. Was voor mij al duidelijk, maar voor hun kennelijk ook belangrijk om dat uit een birkman test te zien. Daar kwam de zorg, en het werken met mensen toch weer naar voren.
Zelf ga je dan ook nadenken. Wat wil ik…je moet toch proberen verder te kijken. Ik wilde ook wel weer wat om handen hebben. Uiteindelijk ben ik uitgekomen bij de opleiding doktersassistente, welke ik nu dan ook sinds 2 weken volg. Dit destijds aangekaart bij de arbeidsdeskundige, hij vond het redelijk, dacht ook dat het wel haalbaar zou moeten zijn. Uiteindelijk van de tegenpartij toestemming gekregen om deze opleiding te gaan volgen en zou dan ook betaald worden door de tegenpartij. Het enigste waar ik daarbij tegenaan liep was dus het vervoersprobleem. Had weinig zin om er met de taxi heen te gaan! Ik moest me maar geen zorgen maken, hier zou wel een oplossing voor gevonden worden. In het gesprek wat daarna volgde, kreeg ik te horen dat ik mijn rijbewijs moest laten omzetten –> eigen verklaring halen bij de gemeente, deze invullen en opsturen naar het cbr. Toen werd ik uitgenodigd voor een gesprek bij het CBR over wat de mogelijkheden zouden zijn om met deze beperking aan mijn voet toch nog te kunnen autorijden. Hun advies was een automaat met linkse bediening, hiervoor moest ik dan rijlessen nemen in zo’n auto en dan een rijgeschiktheidstest doen bij het CBR. Zo gezegd, zo gedaan, alles werd vergoed door de tegenpartij. Toen had ik dus eenmaal alles rond, en klopte ik weer aan, om mijn vervoersprobleem om te lossen. De arbeidsdeskundige van de tegenpartij heeft echt zn best gedaan, zo voelt het ook voor mij. Maar de mevrouw van het expertise bureau, geeft gewoon niet mee! Zij vind dat ik makkelijk de taxi kan nemen, dus heeft een x bedrag aan taxivergoedingen laten overmaken naar mijn rekening, van dat bedrag had ik ook een mooie aangepaste auto kunnen aanschaffen! Maar nee, het was voor de taxi vergoedingen.

Ze kijken niet naar jouw gevoel. Voor hun gevoel is het probleem opgelost, ik kan toch een taxi pakken? Heel mijn leven loopt geplant voor mijn gevoel. Niks kan meer spontaan. Even bij iemand op de koffie….mmm eerst taxi bellen ooo laat maar…. Het is gewoon zwaar irritant, om niet meer te kunnen gaan en staan waar JIJ wilt op dat moment.

Eigenlijk naar aanleiding van dit volgt dan ook dat gesprek… ik hoop dat ik hun dan goed duidelijk kan maken wat het met me doet om niet meer zelfstandig te kunnen zijn!

Definitie letselschade — > Letselschade is de lichamelijke en geestelijke schade die een mens ondervindt als hij of zij bij een ongeluk betrokken is.

Had me voordat ik het ongeluk kreeg nooit verdiept in letselschade. Ook toen ik het ongeluk had gehad niet. Ik dacht als mijn scooter maar betaald wordt. Al vrijwel meteen nadat ik het ongeluk had gehad, en ik de papieren naar mijn eigen verzekering had toegestuurd van het ongeluk, schakelde deze meteen rechtsbijstand in. In het begin verdiepte ik me er niet zo in, maar naarmate het langer gaat duren, is het toch wel makkelijk om te weten wat het precies inhoudt en wat je kunt verwachten en mag verwachten. Dat laatste is dus nooit te zeggen, je weet nooit wat je kunt verwachten….elke keer is het weer een verassing waar ze nu weer mee komen.

De eerste maanden heeft het gelopen via de rechtbijstand verzekering. Toen er problemen op mijn werk kwamen merkte ik dat ik bij de rechtsbijstand hiermee niet goed terrecht kon. Ze waren heel erg traag. Iets wat ik toen niet kon gebruiken. Ben toen op advies van iemand in mijn omgeving naar een advocatenkantoor hier in de omgeving gegaan, voor een goede lsa advocaat. Hij reageert lekker vlot. Je merkt het verschil gewoon goed tussen hem en de vrouw van rechtsbijstand. Het is toch wel belangrijk dat je een kundig iemand achter je hebt staan.

Tot voor kort toe heb ik eigenlijk nooit iets te klagen gehad over de afhandeling van alles, maar toen werd alles dus ook nog geregelt door de tegenpartij zelf. Maar sinds dat de tegenpartij een expertiesebureau heeft ingeschakeld, gaat alles moeizaam voor mijn gevoel. Overal waar ze moeilijk over kunnen doen, doen ze ook moeilijk over.

Binnenkort volgt er een gesprek met de advocaat, tegenpartij en ik. Om bepaalde dingen goed geregelt te krijgen, waaronder het vervoersprobleem.

Vanaf nu zal ik alle ontwikkelen hier bij gaan houden…

De kogel is door de kerk, ik heb het gezegd!! Na dagen van twijfel, vechten tegen mezelf, wat wil ik bereiken op revalidatie, wat is daar voor nodig, heb ik het gezegd. Mijn acceptatie is er gewoon nog niet, had het al eerder bij de ergo aangegeven. Maar moest het nu ook nog bij mw aangeven. Zolang er geen acceptatie is, kom ik gewoon niet verder. Dan kan ik wel doelen blijven stellen, maar deze zijn dan niet haalbaar.

Ik zal het hier al dan niet voorlopig mee moeten doen. En ik zal dan moeten proberen om er het beste van te maken. Ik vind het tegenvallen, echt tegenvallen! Ik wil dit niet. Maar het gaat er niet meer om wat ik wil, maar wat mijn lijf wil, wat mijn lichaam aangeeft. Ik ren harder als wat mijn lichaam wil en kan. Ik ren, ren, en ren nog harder, totdat ik weer val…dan begin ik weer met rennen, totdat ik weer val….en zo blijft het maar doorgaan. Ik ben gewoon bang, dat als ik accepteer, het deuren sluit. Het deuren naar herstel sluit. Het is moeilijk om uit te leggen wat ik precies voel en ervaar bij het woord acceptatie. Ik wil me hier niet bij neerleggen, ik kan me hier niet bij neerleggen. Is acceptatie niet hetzelfde als neerleggen bij….?

MW heeft doelen voor me op papier gezet en naar me gemaild, en ook naar de andere disciplines gemaild. Ik kan er eventueel aanvullingen bij zetten, heb er eigenlijk wel 1. Maar is ook weer een stap om het te mailen. Nu is er uiteindelijk 1 doel uitgekomen dat is dus gewoon de acceptatie. Denk dat het ook wel belangrijk is om hulp te vragen bij de dingen waarbij ik het kan gebruiken, dus als iets me niet lukt. Ik doe dat niet, ik denk ik kan het allemaal wel alleen. Wil niet zeuren.

Daarna nog het een en andere besproken omtrent tegenpartij en advocaat. Er gaat binnenkort een gesprek plaats vinden met de tegenpartij, advocaat en ik. Ik zie hier dus enorm tegenop. MW gaat contact opnemen met de advocaat over dit gesprek. Dus ben benieuwd!

Weet je wat het is, mensen zien mij anders. Ik doe me anders voor. Als het over mijn voet/enkel gaat dan ben ik vrij nouchalant. Het doet me teveel. Het ligt te gevoelig zeg maar. En dit wil ik dan juist weer niet laten merken. Daardoor krijgen mensen een vertekend beeld van me, een beeld waarin ik niet pas.

Al met al was het een fijn gesprek! Had na afloop ook echt het idee dat ik iets bereikt had!